l 3 ตอนที่ว่ากันมาในคอลัมน์...หมุนตามทุน...และ...โลกการค้า...ที่พูถึงความจำเป็นที่ต้องปกป้องอุตสาหกรรมเหล็กในประเทศด้วยมาตรการตอบโต้การทุ่มตลาด (AD) และ มาตรการตอบโต้การหลบเลี่ยงมาตรการตอบโต้การทุ่มตลาด (AC)...จบด้วยบทสรุปเช่นนี้ว่ารัฐบาลยังต้องดำเนินการอีกหนึ่งมิติที่สำคัญที่จะช่วยอุตสาหกรรมเหล็กของไทยนั่นคือการยกระดับศักยภาพของอุตสาหกรรมการผลิตเหล็กของไทย
คำถามคือเราจะยกระดับศักยภาพของอุตสาหกรรมการผลิตเหล็กของไทยได้อย่างไร?...ซึ่งคำตอบก็คงจะหนีไม่พ้นว่าต้องมีมาตรการส่งเสริมจากภาครัฐ ทั้งการลดข้อจำกัดด้านต้นทุน และการเพิ่มสัดส่วนการใช้งานเหล็กที่ผลิตในประเทศ ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญในการยกระดับให้อุตสาหกรรมการผลิตเหล็กของไทยสามารถแข่งขันได้ ท่ามกลางเหล็กจากต่างประเทศที่เข้ามาตีตลาด โดยในด้านอุปทานการผลิตเหล็ก ภาครัฐต้องสนับสนุนให้ผู้ผลิตเหล็กของไทยมีขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยในระยะสั้นอาจเริ่มจากการลดข้อจำกัดด้านต้นทุน และเพิ่มความสามารถในการแข่งขันด้านราคา อาทิ การปรับลดค่าไฟฟ้า และอัตราผันแปร (Ft) ซึ่งเป็นต้นทุนสำคัญในการผลิตเหล็ก รวมถึงการยกเว้นอัตราภาษีในการนำเข้าเหล็กต้นน้ำ/กลางน้ำที่เป็นวัตถุดิบการผลิตสินค้าเหล็กขั้นปลาย ซึ่งจะช่วยลดภาระต้นทุนที่สำคัญในการผลิตเหล็กของผู้ผลิตเหล็กในไทย และเพิ่มความสามารถในการแข่งขันด้านราคาของผู้ผลิตเหล็กของไทย รวมทั้งอาจพิจารณาชะลอการอนุญาตจัดตั้งโรงงานผลิตเหล็ก ซึ่งจะนำมาสู่การเพิ่มสัดส่วนการใช้กำลังการผลิตที่มีอยู่ให้สูงขึ้น ทั้งนี้การดำเนินมาตรการสนับสนุนอุตสาหกรรมเหล็กของไทยควรเป็นไปอย่างระมัดระวัง
ส่วนในด้านอุปสงค์การใช้งานเหล็ก จะต้องสนับสนุนให้เกิดการเพิ่มสัดส่วนการใช้งานเหล็กที่ผลิตในประเทศในโครงการก่อสร้างต่างๆ โดยที่ผ่านมาได้มีการส่งเสริมการจัดซื้อจัดจ้างในโครงการก่อสร้างของภาครัฐผ่านมาตรการ Made in Thailand ซึ่งกำหนดให้ผู้รับงานต้องใช้เหล็กในประเทศไม่น้อยกว่า 90% ของเหล็กที่ใช้ทั้งหมดตามสัญญา อย่างไรก็ดี ภาครัฐอาจต่อยอดด้วยการขยายขอบเขตของมาตรการไปยังโครงการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน หรือโครงการที่ภาครัฐให้สัมปทานภาคเอกชนในการดำเนินงาน รวมถึงการลงรายละเอียดแหล่งที่มาของวัตถุดิบการผลิตต้นน้ำที่ได้มาจากการผลิตในประเทศ เพื่อให้ผลจากการดำเนินนโยบายการส่งเสริมอุตสาหกรรมเหล็กของไทยมีผลในวงกว้างมากขึ้น
นอกจากนี้ ภาครัฐยังจำเป็นต้องสร้างอุปสงค์ในการจัดซื้อจัดจ้างของภาคเอกชนควบคู่กันไป โดยการออกมาตรการจูงใจภาคเอกชน อาทิ การให้สิทธิพิเศษทางด้านภาษีตามปริมาณการใช้งานเหล็กที่ผลิตในประเทศ รวมถึงการพัฒนาห่วงโซ่อุปทานระหว่างกลุ่มอุตสาหกรรมที่มีการใช้งานเหล็กจำนวนมากให้เติบโตไปพร้อมกัน ทั้งภาคการก่อสร้าง และภาคการผลิตสินค้าที่ใช้เหล็กเป็นส่วนประกอบ รวมถึงสื่อสารมาตรฐานสินค้าเหล็กเพื่อสร้างความมั่นใจแก่ผู้บริโภคจะยิ่งหนุนให้มีความต้องการใช้งานเหล็ก หรือชิ้นส่วนเหล็กที่ผลิตในประเทศมากขึ้น
ขณะเดียวกัน ผู้ผลิตเหล็กต้องมีการปรับตัวรับมือกับสถานการณ์ต้นทุนที่สูงขึ้น และเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันเพื่อยกระดับอุตสาหกรรมการผลิตเหล็กของไทยควบคู่กันไปโดยผู้ผลิตเหล็กในไทยที่มีความจำเป็นในการนำเข้าวัตถุดิบที่เป็นเหล็กกึ่งสำเร็จรูปจากต่างประเทศเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นข้อจำกัดในการควบคุมต้นทุน ยังต้องให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการคำสั่งซื้อเหล็กกึ่งสำเร็จรูปนำเข้า อย่างสอดคล้องกับปัจจัยต่างๆ เช่น ความต้องการใช้งาน ราคาเหล็ก อัตราแลกเปลี่ยน รวมถึงอาจรวมกลุ่มผู้ผลิตเหล็กในการสั่งซื้อในปริมาณมากที่ก่อให้เกิด Economies of Scale นอกจากนี้ผู้ประกอบการสามารถยกระดับอุตสาหกรรมการผลิตเหล็กของไทยควบคู่กันไป ด้วยการสร้างความร่วมมือระหว่างผู้ผลิตเหล็ก เพื่อเพิ่มการใช้กำลังการผลิตในภาพรวมของอุตสาหกรรม รวมถึงผลิตเหล็กที่ตอบโจทย์เทรนด์ของโลกทั้งเหล็กที่มีคุณภาพสูง และลดการปล่อยมลภาวะ ทั้งนี้จากความท้าทายด้านกำลังการผลิตเหล็กของไทย ซึ่งลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา ส่งผลให้ผู้ผลิตเหล็กในไทยอาจต้องอาศัยแนวทางการควบรวม รวมกลุ่มการผลิต รวมถึงพิจารณาใช้แผนการแลกเปลี่ยนกำลังการผลิต (Capacity swap plan) ระหว่างผู้ผลิตเหล็กรายต่างๆ อย่างเหมาะสม เพื่อเพิ่มการใช้กำลังการผลิตในภาพรวมของอุตสาหกรรมเหล็กไทย
นอกจากนี้ การส่งเสริมให้อุตสาหกรรมเหล็กของไทยหันมาใช้เทคโนโลยีที่ทันสมัยในการผลิตเหล็กที่มีคุณภาพสูง เพื่อผลักดันให้เหล็กไทยเข้าไปอยู่ใน Supply chain การผลิตสินค้าที่มีมูลค่าสูง และอุตสาหกรรมการผลิตในกลุ่ม Hi-tech อาทิ อากาศยาน เครื่องมือแพทย์ การขนส่งระบบราง และพลังงาน รวมถึงการยกระดับการผลิตเหล็กที่ลดการปล่อยมลภาวะ เพื่อผลักดันให้เหล็กไทยเข้าไปอยู่ใน Green supply chain ตามเทรนด์ด้านสิ่งแวดล้อมที่ทั่วโลกกำลังให้ความสำคัญ ด้วยการสร้างความร่วมมือกับคู่ค้าในประเทศที่พัฒนาแล้ว ที่มีการสร้างเครือข่ายในการวิจัย และพัฒนาผลิตภัณฑ์ใน Supply chain รวมถึงการสร้างความร่วมมือกับองค์กรที่มีการพัฒนาเทคโนโลยีระดับสูง จะเป็นโอกาสในการยกระดับศักยภาพในการผลิตเหล็กของไทยให้มีเพิ่มมากขึ้น ตัวอย่างเช่น ในยุโรปที่มีการร่วมมือกันระหว่างผู้ผลิตเหล็ก และผู้ผลิตสินค้าที่มีเหล็กเป็นส่วนประกอบ ในการพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตเหล็กที่ปราศจากการพึ่งพาพลังงานจากฟอสซิล (Fossil-free steel) ในกระบวนการผลิต เพื่อนำไปผลิตเป็นส่วนประกอบของสินค้าประเภทต่างๆ ของผู้ผลิตชั้นนำของโลก ทั้งยานพาหนะ เครื่องใช้ไฟฟ้า รวมถึงแนวโน้มการเพิ่มสัดส่วนการใช้เหล็กประเภทดังกล่าวในภาคการก่อสร้าง ที่คาดว่าจะมีเพิ่มมากขึ้นในระยะข้างหน้าจากเป้าหมายการเข้าสู่ความเป็นกลางทางคาร์บอน (Carbon neutrality) ของแต่ละหน่วยธุรกิจ ซึ่งจะช่วยยกระดับความสามารถในการแข่งขันของเหล็กไทยได้อย่างยั่งยืน รวมถึงเพิ่มโอกาสในการส่งออกเหล็กไทยอีกด้วย
l SCB EIC l
โปรดอ่านก่อนแสดงความคิดเห็น
1.กรุณาใช้ถ้อยคำที่ สุภาพ เหมาะสม ไม่ใช้ ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่น สร้างความแตกแยกในสังคม งดการใช้ถ้อยคำที่ดูหมิ่นหรือยุยงให้เกลียดชังสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์
2.หากพบข้อความที่ไม่เหมาะสม สามารถแจ้งได้ที่อีเมล์ online@naewna.com โดยทีมงานและผู้จัดทำเว็บไซด์ www.naewna.com ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็นที่พิจารณาแล้วว่าไม่เหมาะสม โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ทุกกรณี
3.ขอบเขตความรับผิดชอบของทีมงานและผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซด์ อยู่ที่เนื้อหาข่าวสารที่นำเสนอเท่านั้น หากมีข้อความหรือความคิดเห็นใดที่ขัดต่อข้อ 1 ถือว่าเป็นกระทำนอกเหนือเจตนาของทีมงานและผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซด์ และไม่เป็นเหตุอันต้องรับผิดทางกฎหมายในทุกกรณี